Sneeuw houdt schaapskudde op thuisbasis

Adoptantendag 2010
Zolang het pak sneeuw zo dik blijft als afgelopen weekeinde, trekt de schaapskudde er niet op uit, maar blijven de dieren bij groepsverblijf ’t Laer.
“Het is te riskant om nu met de kudde een demonstratie op de heide te geven. Want onder de sneeuw bevinden zich bevroren waterplassen die je niet kunt zien. Het risico dat schapen uitglijden of door het ijs stappen en zich daarbij verwonden is te groot”, zegt schaapsherder Toon Coensen afgelopen zondag tijdens de jaarlijkse excursie voor adoptanten en Vrienden van de kudde.
Begrip alom bij de aanwezigen. Die hadden immers zelf op hun vroege zondagochtend de sneeuw getrotseerd. En dat niet alleen, want onderweg naar ’t Laer moest er ook onder een omgevallen jonge boom door worden gereden.

Warme ontvangst
De ontvangst in het verwarmde groepsverblijf waar koffie, thee en cake klaarstaan, maakt veel goed. En anders wel de onthullingen van de schaapsherder over enkele fijne kneepjes van het vak.
Iedereen weet immers dat over een paar weken weer vele tientallen lammetjes worden geboren. Maar wist u dat het lammerseizoen zorgvuldig wordt gepland door met beleid het tijdstip en duur te bepalen waarop de ooien in contact worden gebracht met de rammen om te worden gedekt?
Dat geldt niet voor ieder schaap, want gedurende het jaar houdt de herder precies bij welke schapen in het bezit zijn van goede uiers, geen last hebben van een overbeet en qua leeftijd vitaal zijn om nageslacht voort te brengen.

Naam
“Ken je alle schapen dan bij naam?”, vraagt een aanwezige. “Dat nog nèt niet”, antwoordt Coensen, “Maar sommige dieren springen eruit door hun karakter. Er was er een die zich nergens druk om maakte en altijd achteraan sjokte. Die heette Peace. Ook zijn de schapen slimmer dan de meeste mensen denken. Als ik de stroom van het schrikdraad haal, hebben ze dat binnen een half uur door.”

Hond
Groot is ook de belangstelling voor de honden; de Border Collies, waar de herders mee werken. Coensen: “Het zijn echte buitenhonden die zich graag nuttig maken. Vergeet niet dat, wanneer de kudde 5 kilometer heeft afgelegd, de hond er zeker 40 op zitten vanwege steeds maar weer om de schapen heen te rennen.”
Het drijfgedrag hebben de honden geërfd van de wolf. “Die zijn gewend om alle te werken in groepsverband waarbij een deel van de groep de prooien opdrijft in de richting van een ander deel dat in een hinderlaag ligt om de prooi te vangen. Dat drijfgedrag zit er nog steeds in. In het begin zijn mijn honden alsmaar bezig de schapen naar mij toe te brengen. Later leren ze ook niet-aangeboren gedrag. Aangezien ik geen wolf ben en de schapen natuurlijk niet hun strot afbijt, maar telkens verder loop, blijven de honden de schapen naar mij toe leiden.”

Kuilgras
Zolang er zo veel sneeuw ligt, valt er op de heide niet genoeg te eten voor de schapen. Dus laten ze zich in de stal bewonderen, om even later naar buiten de kraal in te rennen waar Toon Coensen de ruiven voor hen heeft gevuld met kuilgras. De aanwezigen grijpen naar hun fototoestelletjes om geen moment te hoeven missen van wat hen naar deze plek heeft gebracht: de grazers.

Fotoverslag
Een fotoverslag is te vinden in onze mediatheek.