Nieuws

'Op de Westerheide zette ik mijn eerste stapjes'

Als dochter van een Erfgooier groeide Karin Kos op met haar voeten in de hei. Nu is ze nieuwe directeur-rentmeester van het Goois Natuurreservaat. ‘Alles wat ik in mijn leven gedaan heb, komt in deze functie bij elkaar,’ vertelt ze enthousiast. ‘Het is mijn droombaan, die voelt als thuiskomen. Overal in dit gebied liggen wel stukjes van mijn geschiedenis.’

Karins werkplek kijkt uit over Zanderij Crailoo, een terrein dat al 20 jaar in bezit is van het Goois Natuurreservaat. ‘Aanvankelijk dachten we dat dit gebied vanzelf wel mooi zou worden, maar dat ging minder hard dan gedacht. Daarom besloten we om het serieus aan te pakken,’ legt Karin uit. ‘We hebben de voedselrijke bovenlaag weggehaald om nieuwe heide de ruimte te geven en de oevers van de vennetjes minder steil gemaakt. Zo geven we bijzondere plant- en diersoorten de kans om terug te komen. En dankzij de vernieuwde vlonders is het weer goed begaanbaar.’

Naast zandverstuivingen en oude landbouwgronden omvat het Goois Natuurreservaat zo’n 850 hectare heide en 1.660 hectare bos. Daar kan Karin als bioloog haar hart aan ophalen: ‘De biodiversiteit in onze gebieden is echt heel bijzonder! Die proberen we verder te stimuleren door het gebied zo natuurlijk mogelijk te beheren. Denk aan dode bomen die we laten liggen, zodat er kleine ecosystemen ontstaan. Maar soms moeten we de natuur een beetje helpen. De heide hier is gevormd door mensen, het is het erfgoed van de Erfgooiers en hun schapen. Als we daar niks aan doen, wordt die heide vanzelf bos.’

‘Ik ben blij dat zoveel mensen het Goois Natuurreservaat een warm hart toedragen en ons werk steunen. Zij zorgen ervoor dat we dit beheer kunnen doen, en dat iedereen van onze gebieden kan genieten. Dat is echt uniek! Wij zijn de enige natuurorganisatie die – naast beheer en behoud – in haar statuten heeft vastgelegd dat ze in haar gebieden ook mogelijkheid tot recreatie moet bieden.’

Karins grote betrokkenheid bij het gebied is niet zo vreemd: iedereen die in het Gooi woont, is binnen 10 minuten in de natuur. In de gebieden wordt dan ook veel gewandeld, óók door Karin zelf: ‘Mijn favoriete plek is de Westerheide, daar zette ik mijn eerste stapjes. Vanaf thuis liep ik daar zo naartoe.’ Daarin ligt ook de reden voor Karin en haar man om hier terug te keren, na jarenlang in het buitenland gewerkt te hebben. ‘Voor onze dochter Lisa was buitenspelen alles behalve vanzelfsprekend. Terwijl ze op bezoek bij mijn ouders in Hilversum gewoon naar buiten kon lopen om te spelen. Hier in Nederland realiseren we ons niet altijd goed hoe ontzettend bijzonder dat is.’

Om de gebieden te behouden voor haar dochter en de volgende generaties, heeft Karin enkele pittige uitdagingen voor de boeg. ‘Hier op de Zanderij waar we nu op uitkijken, staat een grote paal waaraan je het waterpeil kunt aflezen. Na de droge zomer van vorig jaar is dat grondwaterpeil nu nog steeds veel te laag. Als we nog meer van zulke lange periodes van droogte en hitte krijgen, is dat vooral voor de heidevelden heel zorgwekkend. Ons doel is om het reservaat ‘ten eeuwigen dage’ te behouden. Dan moet je plannen maken en een lange adem hebben.’
‘Gelukkig werken hier fantastische mensen en krijgen we er de komende tijd enkele nieuwe collega’s bij, waaronder twee nieuwe boswachters. Ook zij staan te popelen om in dit bijzondere gebied aan de slag te gaan. Het enthousiasme is groot. Regelmatig krijg ik appjes van medewerkers, met een tekst als ‘Kijk snel, er zit een lepelaar bij je raam!’. En hier in de hal staat een kijker, waarmee we met z’n allen een ijsvogel in de gaten houden. Die verbondenheid, daar geniet ik enorm van.’


Karin richt haar blik naar buiten. Dan verschijnt er op haar gezicht een grote glimlach. ‘Misschien is het toch meer thuis voelen dan thuiskomen,’ concludeert ze. ‘Dit is altijd al mijn thuis geweest.’