Nieuws

Column John Didderen - boswachter

Mijn eerste verrekijker kreeg ik van mijn opa. Hiermee was ik buiten schooltijd uren zoet. Hij hing grijpklaar om mijn nek, en in mijn rugzak zaten mijn vogel- en plantenboek en een appel. Zo trok ik vaak het Zuid-Limburgse heuvelland in. Het beeld dat ik in de vroege ochtendmist een familievete tussen kievit en patrijs uitgevochten zag worden staat voor de rest van mijn leven in mijn geheugen gegrift.

Later kozen mijn vriendjes voor voetbal en ging ik bij de scouting. Ik controleerde vogelnestkastjes, volgde cursussen en ging mee op excursies. Toen zij brommers kochten, ging ik langs de deuren om geld op te halen voor de bescherming van de neushoorn. Ook naast mijn opleiding Bosbouw zette ik me in voor de natuur als vrijwilliger, voorlichter en actievoerder bij een milieuorganisatie.

Inmiddels is de verrekijker van mijn opa vervangen door een nieuw exemplaar. Ik gebruik hem om die prachtige appelvink te bekijken die daar toch nog even naar de bosbodem komt. Wat overigens een zeldzaamheid is, want dit is echt een sneaky vogelsoort die het liefst hoog in de bomen blijft. Om te checken of die ruiters en vergunningplaatje voeren, en of die hond in de verte nou wel of niet aan de lijn zit. En laatst had ik nog een prachtige koekoek vol in de kijker op onze Gooise heides.

De meeste bezoekers horen met graag uit over de natuur en al haar fratsen. Een beetje de schoolmeester uithangen, leuk vind ik dat. Maar ik blijf natuurbeschermer. Valt er iemand van zijn paard of fiets, is er een beginnende heidebrand, of heeft een storm flink huisgehouden in ons mooie Gooi? Dan sta ik samen met mijn collega's en de hulpdiensten mijn mannetje om te helpen.

Als mijn werkdag erop zit, pak ik nog steeds vaak de verrekijker. Het prachtige Spanderswoud is praktisch mijn achtertuin. En als ik dan het gezang van een koor aan bosvogels hoor en een 'zwartkop' spot, dan kan ik mijn geluk niet op. Met of zonder kijker, er is genoeg te genieten in onze Gooise natuur!